Znak CE to deklaracja producenta, że dany produkt spełnia unijne wymogi dotyczące zdrowia, bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Jest to absolutnie niezbędny warunek, by legalnie wprowadzić na rynek Unii Europejskiej wiele popularnych grup towarów (m.in. elektronikę, zabawki czy maszyny).

GPSR (Ogólne Rozporządzenie o Bezpieczeństwie Produktów) to nadrzędne przepisy, które wymagają, aby każdy produkt sprzedawany w UE był bezpieczny.

• Produkty ze znakiem CE: Mają swoje własne, szczegółowe dyrektywy, ale GPSR i tak je obejmuje, nakładając dodatkowe obowiązki (np. wymóg wskazania konkretnej osoby/firmy odpowiedzialnej za produkt na terenie UE).
• Produkty bez wymogu CE: Jeśli towar nie potrzebuje znaku CE (np. odzież czy meble), to GPSR działa jako „siatka bezpieczeństwa” i określa zasady, według których produkt uznaje się za bezpieczny do sprzedaży.

Importer sprowadzający towar z zagranicy w opakowaniach (np. kartony, folie, palety) jest w świetle prawa traktowany jako „wprowadzający produkty w opakowaniach”. Wiąże się to z szeregiem obowiązków wynikających z Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta (ROP):

• Obowiązek wpisu do rejestru BDO (Baza danych o produktach i opakowaniach) przed rozpoczęciem importu.
• Konieczność prowadzenia ewidencji masy wprowadzonych opakowań.
• Wnoszenie corocznej opłaty produktowej lub finansowanie publicznych kampanii edukacyjnych. Niedopełnienie tych obowiązków (w tym import bez wpisu do BDO) zagrożone jest administracyjną karą pieniężną od 5 000 zł do nawet 1 mln zł.

Umowa dystrybucyjna to umowa między przedsiębiorcami, w której jedna strona (producent lub dostawca) zobowiązuje się do stałej sprzedaży określonych towarów drugiej stronie (dystrybutorowi), a dystrybutor zobowiązuje się do ich dalszej odsprzedaży we własnym imieniu i na własny rachunek. Jest to tzw. umowa nienazwana (nie ma jej wprost w Kodeksie cywilnym), co daje dużą swobodę w kształtowaniu jej zapisów – to z kolei może być poczytywane jako zarówno wada, jak i zaleta.

Kluczowe jest, aby umowa dystrybucyjna pozostawała zgodnie z regulacjami prawa konkurencji i przepisami antymonopolowymi oraz nie wprowadzała nieuzasadnionych ograniczeń w prowadzeniu działalności handlowej przez strony, w szczególności w zakresie sprzedaży i odsprzedaży towarów. Z tego względu za niedopuszczalne uznaje się postanowienia, które nadmiernie ograniczają swobodę dystrybutora, w szczególności:

• zakazy sprzedaży produktów na określonym terytorium, w tym na obszarze działania samego dystrybutora lub innych rynkach,
• ograniczenia dotyczące swobodnego kształtowania cen sprzedaży produktów.

Unijny Kodeks Celny (UKC) to podstawowy akt prawa unijnego regulujący obroty towarowe między Unią Europejską a krajami trzecimi. Stanowi on „biblię importera”, ponieważ określa m.in. sposób obliczania należności celnych i moment ich powstania, zasady ustalania wartości celnej (częstym błędem importerów jest nieuwzględnianie kosztów transportu lub opłat licencyjnych, co prowadzi do zaniżenia wartości celnej i cła), oraz dostępne procedury celne, takie jak dopuszczenie do obrotu, tranzyt czy składowanie celne. Znajomość UKC jest niezbędna do prawidłowego wypełnienia zgłoszenia celnego i uniknięcia zarzutów uszczuplenia należności publicznoprawnych, w tym niedopłacenia cła lub podatku.

Incoterms (np. EXW, CIF, DAP) to międzynarodowe standardy określające podział kosztów i ryzyka między sprzedawcą a kupującym. Decydują o tym, kto płaci za transport, kto ubezpiecza towar i w którym momencie ryzyko utraty towaru przechodzi na kupującego. Incoterms nie przenoszą prawa własności do towaru ani nie regulują skutków jego wadliwości. Kwestie te muszą być precyzyjnie uregulowane w odrębnej umowie sprzedaży.

Zadeklarowanie błędnego kodu CN (często w celu obniżenia stawki cła) jest traktowane przez organy celne bardzo surowo. W przypadku kontroli, organ może wydać decyzję nakazującą dopłatę zaległego cła wraz z odsetkami do 3 lat wstecz (a w niektórych przypadkach do 5 lat). Dodatkowo przedsiębiorca naraża się na odpowiedzialność karną skarbową za uszczuplenie należności publicznoprawnej. W sprawach wątpliwych rekomendujemy uzyskanie Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT).

Nie każdy, ale większość produktów technicznych – tak. Oznakowanie CE jest obowiązkowe m.in. dla zabawek, elektroniki, maszyn, środków ochrony indywidualnej czy wyrobów medycznych. Znak ten potwierdza, że produkt spełnia normy UE. Import towaru bez CE (lub z fałszywym certyfikatem „China Export”) kończy się zazwyczaj zatrzymaniem towaru przez Urząd Celny i nakazem jego zniszczenia lub odesłania na koszt importera.

Standardowo, przy imporcie towarów, VAT należy zapłacić ,,na granicy” w terminie 10 dni od odprawy, co zamraża gotówkę przedsiębiorcy do czasu zwrotu z Urzędu Skarbowego. Procedura z art. 33a pozwala na bezgotówkowe rozliczenie podatku VAT – wykazuje się go jedynie w deklaracji podatkowej. Wymaga to jednak spełnienia określonych warunków (np. brak zaległości podatkowych) i złożenia odpowiedniego zawiadomienia do Naczelnika US.

Jest to tzw. import równoległy. Jeśli towar został wprowadzony do obrotu poza Europejskim Obszarem Gospodarczym (EOG), np. w USA czy Chinach, sprowadzenie go do Polski bez zgody właściciela znaku towarowego narusza jego prawa (brak wyczerpania prawa do znaku). Właściciel marki może żądać zatrzymania towaru na granicy przez celników oraz zniszczenia go. Legalny import równoległy jest możliwy co do zasady tylko w obrębie EOG.

Weryfikacja kontrahenta to proces wieloetapowy. Obejmuje sprawdzenie dokumentów rejestrowych (odpowiednik KRS), weryfikację rachunków bankowych, a także audyt fabryki (często zlecany firmom zewnętrznym). 

Z perspektywy prawnej kluczowe jest ustalenie, czy podmiot faktycznie istnieje, kto jest uprawniony do jego reprezentacji przy podpisywaniu umowy oraz czy jurysdykcja (sąd) wskazana w umowie daje realne szanse na dochodzenie roszczeń.